رویت همزاد یا اتوسکوپی یک پدیده یا حالت روانی بسیار نادر و بسیار جذاب است که درطی آن فرد سالمی در شرایط بیداری عادی فردی را در مقابل خود مشاهده میکند که کاملاً شبیه بهخود اوست و حتی لباسهای او و حرکات وی کاملاً مانند خود اوست، چنانکه در مثال، گویی او خودش را در آئینه میبیند. این چهره ممکناست حتی با خود فرد به صحبت بپردازد و احیاناً کلمات دوستانهای را مطرح سازد و یا به نقل قول از سوژهای که در اینجا به شرح رفتار او میپردازیم، با وی بدرفتاری میکند و حرفهای بد و ناجور بگوید...
با این وجود که اتوسکوپی مستند ـ نه داستانیـ بسیار کم است، در یــکیاز آثارم با نام «رویت همزاد و اتوسکوپی» اینجانب به معرفی فرد ایرانی در دوران معاصر پرداختهام نام و مشخصات شماری از کسانیکه احساس خروج روح یا به اصطلاح پرواز روح داشته و یا به اصطلاح صوفیان و یا عـارفان طـیالارض کردهاند، در برخی از متـون معتــبر صوفیـان مانند تذکرةالاولیا و نفحاتالانس زیاد است.
رویت همزاد به روایت نوابغ و بزرگان فرهنگ و هنر:
*دکتر زیگموند فروید از پدران روانشناسی و روانپزشکی یکبار به رویت یا مشاهدهی همزادش نایلآمده و در شرح زندگی خود با عنوان عجیب و غریب از آن یاد کرده است...
*مانی، یکیاز بزرگترین متفکران تاریخ و فرهنگ ایران در شرح زندگی خود نوشته که: دوبار با همزاد آسمانی خود به رویت رسیده و به گفتگو پرداخته...
*شاید درحدود 25سال پیش یک دخترخانم کارشناس روانشناسی و قهرمان ورزشهای رزمی یکبار صبح پساز بیدارشدن از خواب، در پائین تختخواب خودش به رویت همزادش نایل آمده بود. این دختر خانم بعداً درگارد هواپیماهای مسافرتی بهویژه در زمان جنگ مشغول خدمت شد...
*یک استاد و پژوهشگر ادبیات ایران بهصورت مکرر و طولانی به رویت همزادش نایل میشد...
شرححال این بزرگان پساز اینکه با معرفی به استادان بزرگوار آقایان دکتر هادی منافی و دکتر شکرالله عبداللهزاده مورد بررسی قرارگرفتند، شرح کامل آن برای اولینبار و شاید تنها همان یکبار در مجلهی علمی سازمان نظام پزشکی ایران بهچاپ رسید و جدیداً همان مقاله با شرح و تفصیلات بیشتر در کتاب «روان پر رمز و راز» بهچاپ رسیده است.
رویت همزاد به روایت یکیاز مراجعان به مطب:
در حدود 20سال پیش یک خانم بسیار هنرمند و فرهیخته به مطب اینجانب ارجاع داده شد که به قول خودش: صداهایی را میشنید که دیگران قدرت و استعداد شنیدن آنها را نداشتند و تصاویر و چهرههایی را مشاهده میکرد که دیگران قدرت و ظرفیت مشاهدهی آنها را نداشتند. از آنجا که این بانوی فرهیخته بهعنوان یک فرد دارای مشکل به اینجانب مراجعه کرده بود از شرح مدارج تحصیلی، درچه کشورهایی به نقل از خودش تحصیلات فوق لیسانس را گذرانده، بهدلیل رعایت علمالاخلاق پزشکی معذورم و واقعاً باتوجه به اینکه افراد خارقالعادهای مانند فروید و مانی که به رویت همزاد یا اتوسکوپی رسیدهاند، رگههایی از خودشیفتگی و نارسیسیم را در روحیهی افرادی که به اتوسکوپی رسیدهاند، محتمل میدانم. باتوجه به نکات فوق این فرد:
خانمی میانسال بود که خود را عضو فعال هیأت علمی یک مرکز معتبر معرفی میکرد و از این حکایت و شکایت داشت که در شرایطی که او به نقاشی مشغول است، خانمی که از هرحیث شبیه به خود اوست از گوشهای ظاهرشده و به مسخرگی و لودگی میپردازد و حرفهای زشت و بد میگوید...
او به من متذکر شد که اگر منـ بهعنوان یک هیپنوتیزم درمانگر(هیپنوتراپیست) او را از مزاحمت این فرد راحت کنم، او میتواند به خلق آثار هنری بیشتری بپردازد و سخاوتمندانه قولداد که بعداز بهبودی، چند تابلوی نقاشی به من اهداکند که درصورت تمایل آنها را بهفروش برسانم و یا زینتبخش دیوارهای مطبم بکنم.
باتوجه به اینکه هنرمندان، بهویژه نقاشان، از خلاقیت، تلقینپذیری و هیپنوتیزمپذیری بالایی برخوردارند، باتوجه به انگیزهی بالایی که برای رهایی از دست آن موجود حسود و مزاحم داشت، با همان درسهایی که از درمان افراد مبتلا به تسخیر روحی ازجمله زاردرمانی شنیده بودم اقدام نمودم، این خانم روزی با جعبهای از آثار هنری خودش به مطب مراجعه کرد و گفت که میخواهد همهی آنها را بهعنوان هزینهی درمان یک مشکلی که رهایی از آن برای وی بسیار مهم است به من بدهد.
البته من به او متذکر شدم که من و سایر پزشکان هیچگاه بیشتر از ویزیت خود هدیهای از بیمار قبول نمیکنیم، ولی بر اثر اصرار او، ۲ تابلو را بهعنوان هدیه و یادگار از او قبول کردم. در روزهای اخیر، از این ۲ تابلو با حذف نام و امضای هنرمند بزرگوار اسکن تهیهکردم و در متن این نوشتهها از این۲ تابلوی نقاشی که برای من بسیار با ارزش و احترامبرانگیز هستند، بهصورت تزئین استفاده شدهاست.
