روی کرک‌هایی که برگ‌های این گیاه را پوشانیده‌اند، کیسه‌های کوچکی وجود دارد که حاوی اسانس معطّر می‌باشد، به‌همین جهت درزمان گل‌دادن آویشن درفضای اطراف آن بوی خوشی استشمام می‌گردد .
ماده‌ی مؤثر آویشن را روغن‌های فرّار، فلانوئیدها  و تری‌ترین‌ها تشکیل می‌دهند . از دسته‌ی روغن‌های فرارکه حاوی فنل (phenol) می‌باشد می‌توان به تیمول(thymol)، کارواکرول (carvacrol)، لینــالول (linalol)، بورنیــول(borneol)، ژرانیـول (geraneol) اشاره کرد.  لوتئولین، تیمونین، اپی‌ژنین و سیر سیلی‌نئول، اسیدکافئیک، اسیدرزمارینیک (Rosmarinic acid) از دسته‌ی فلانوئیدها هستند که در آویشن وجود دارند.
تیمول موجود در آویشن خاصیت ضدقارچی، ضدباکتری و ضدانگلی نشان می‌دهد . اسانس‌های آویشن خاصیت ضدالتهابی دارند و به عنوان ضدسرفه، خلط‌آور و ضد‌اسپاسم به کار می‌روند. در بسیاری از کشورهای اروپایی شربت‌ها و قطره‌هایی را که در آنها، اسانس‌ها و فلانوئیدهای آویشن وجود دارد ، برای درمان برونشیت، سیـاه سرفه و التهاب مجاری تنفسی تجویز می‌کنند. نتایج بررسی‌های متعدد نشان داده‌است که شربت یا قطره‌های حاوی اسانس و فلانوئید‌های آویشن از دارونما‌ها و نیز برخی از داروهای شیمیایی ضدسرفه مؤثرتر بوده‌است.
باید توجه داشت که تیمول اثر سمی نیز دارد و مسمومیت ناشی از آن به‌صورت تهوع، استفراغ، سردرد و دردشکم بروز می‌کند.  تیمول روی عضله‌ی قلب نیز اثر سمی دارد و ممکن‌است مصرف مقدار زیاد آن  به ایست قلبی ـ تنفسی منجر گردد . اما باید به این نکته توجه داشت که مقدار تیمول موجود در آویشن نمی‌تواند سلامتی انسان را تهدید کند ، زیرا حتی اگر ۱۰گرم آویشن مصرف شود تنها 0/015گرم تیمول دارد، که همین مقدار تیمول موجود درآویشن خاصیت ضدانگلی (آسکاریس) نشان می‌دهد ، درحالی‌که برای همان خاصیت ضدانگلی به ۱/۵گرم تیمول نیاز است ، که مصرف این مقدار با عوارض مهمی همراه خواهد بود .
درطب سنتی ایران، آویشن را دارای طبیعت گرم دانسته‌اند و به‌عنوان مدر، ضدنفخ،  و ضدانگل  و ضد‌اسهال‌های میکروبی  آن را تجویز می‌کردند. امروزه نیز از سرشاخه‌های گل‌دار آویشن برای تسکین سرفه، خلط‌آور، بهبود سرما خوردگی و آنفلوانزا،  بادشکن، ضداسپاسم ، ضدمیکروب  و ضدقارچ و ضدانگل درپزشکی و دامپزشکی استفاده می‌شود .
معمولا1تا2 قاشق چایخوری  از سر شاخه‌های گلدار آویشن را دریک فنجان آب جوش به‌مدت 5تا10دقیقه دم کرده و روزی سه فنجان از آن را می‌نوشند . باتوجه به‌وجود قطره‌ی خوراکی و شربت سینه‌ی آویشن براساس دستور مصرف کارخانه‌ی سازنده و سن بیمار مقدار خوراک تعیین می‌شود. به‌طور معمول برای بزرگسالان و نوجوانان بالاتر از 6 سال 3نوبت در روز و هر بار دو قاشق مرباخوری از شربت و یا هربار20قطره‌ی آن را تجویز می‌کنند. از جوشانده‌ی  بیست‌در هزار آویشن نیز برای گندزدایی کردن زخم‌ها و التیام آنها استفاده می‌شود.

منابع:

Rebecca   L. Johnson  &  Steven Foster, Medicinal Herbs,National Geographic,Van den Broucke co. the  therapeutic value of  thymus species.