گویند که لحظهای است
روئیدن عشق
آن لحظه هزاربار
تقدیم تو باد
تقدیم به تو که خوانندهی وفادار و همیشگی «پزشکیامروز» هستی.
تقدیم به تو نویسندهی ارجمندی که مقالههای ارزشمندت زینتبخش «پزشکیامروز» است.
تقدیم به تو حمایتکنندهی مالی که با آگهیهای خود به «پزشکیامروز» قدرت میبخشی.
تقدیم به تو عزیزی که در چاپ و پخش «پزشکیامروز» از هیچگونه کمکی مضایقه نمیکنی.
تقدیم به آقای مهندس اردوان سیفبهزاد که با تلاش بینظیرش در راه انتشار «پزشکیامروز» روح پدر را شاد میکند.
و با تقدیم به همهی دستاندرکاران «پزشکیامروز».
... در سالیکه گذشت متأسفانه جهان در بحران بسیاری بود، حوادث مرگباری در نقاط مختلف دنیا اتفاق افتاد که کلمات هم قادر به بازگویی آنها نیستند و ما پزشکان، نهتنها پزشکان ایران بلکه همهی پزشکان جهان دربارهی این کشتارها و جنایتهای بشری متأسفانه سکوت پیشه کردهایم...
و ما که خود را حافظ سلامت انسانها میدانیم، ماکه برای برگشت سلامت یک بیمار چه مسیر دشواری طی میکنیم تا مثلاً یک بیمار مولتیتروما را به زندگی برگردانیم؟ و در همان زمان که ما مشغول درمان زخمها و شکستگیهای یک مجروح هستیم، یک بمب دستی با یک حملهی انتحاری دهها و صدها بدن سالم و شاداب را تکهتکه میکنند.
با این حال ما هنوز هم بهعنوان شنونده و خواننده از کنار این اخبار میگذریم و درنهایت زیرلب با خودمان میگوییم چه بد!
نمیخواهم بیشاز این درسال جدید تکدرخاطر بهوجود آید بنابراین مقاله را با یک شعر بهاری به پایان میبرم، ولی قبل از آن لازم است از نادره مـردی بهنام دکتر فرخ سیفبهزاد موسس این نشریه نام ببرم که او را دراین سال ازدست دادیم و در فقدانش هنوز گریانیم.
بیــا اقــامــه به پـــاکی نـوبــهار کنیـــم
نمــاز عشــق بــه آهـنگ آبشـار کنــیم
بیاکه با ترانه به میهمانی بهار رویم
به کوچه باغ محبت، هوای یار کنیم
بیــا که بر ســــر تقســیم شادمـــانیها
به یکدیگر لبخند نثار کنیم
