بعضی ناخنکها دید را کمنموده و حرکات چشم را نیز محدود مینمایند.
بهترین روش، جراحی و برداشتن آن و پیوند ملتحمهی خود بیمار و یا پیوند از ملتحمهی یک چشم دیگر است. استفاده از آمنیوتیک مامبران توصیه نمیشود، زیرا عود بیماری را کم نمیکند ولی در مواردی که بیمار دچار گلوکوم بوده و احتمال جراحی (Filtration) میرود، بهتر است از ملتحمه استفاده نگردد که در نتیجه ناچاریم از آمنیوتیک مامبران استفاده نماییم.
فیبرین Adhesive Tissue نیز توصیه نمیشود و ۱۰,۰ وایکریل برای بخیه توصیهمیگردد. میتومایسین، در موارد عود بیماری با احتیاط ۰/۰۲درصد بهمدت یکدقیقه و دور از ناحیهی لمب که به بنیاختهها آسیب نرساند، در زیر ملتحمه استفاده میشود.
باید مواظب عوارض آن بخصوص Scleral Melting بود (زیرا از فیبروز و التیام زخم جلوگیری میکند). برای جلوگیری از عود بیماری کنترل التهاب متعاقب عمل در چشم، مصرف کورتیزون و سیکلوسپورینو داروهای ضدالتهاب تا یکی دو ماه بعداز عمل توصیه میشود. حتی تزریق زیر ملتحمهی کورتیزون همراه با آنتیبیوتیک در روزهای متعاقب عمل که التهابات شدید است نیز توصیهمیگردد.