به گزارش خبرگزاری مهر، محمد حسن زدا، در نشست تخصصی «توانمندسازی رفاهی سالمندان» گفت: زمانی که صحبت از سالمندی میشود، صندوقهای بیمهگر اجتماعی از اولین نهادهایی هستند که با توجه به محاسبات بیمهای، حساسیت لازم را خواهند داشت.
وی افزود: باید توجه داشت که در سازمان تامیناجتماعی، در سالهای گذشته، رشد بیمهشدگان اصلی سازمان تامین اجتماعی حدود ۲ درصد بوده در حالیکه تعداد مستمری بگیران این سازمان با سرعت رشد ۱۰ درصدی در سال، در حال افزایش هستند.
وی ادامه داد: تا سال ۱۳۸۴ تعداد بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی حدودا یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر بود اما از سال ۸۴ تا ۹۷، این تعداد دو برابر شد و امروز، بیش از سه میلیون بازنشسته داریم و ۴۳ درصد از سالمندان کشور، تحت پوشش سازمان تامیناجتماعی هستند.
قائم مقام مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی گفت: پیشبینی شده تا سال ۲۰۳۰، سالمندان ۲۱ درصد از جمعیت دنیا خواهند بود و در ایران، ۳۰ درصد از جمعیت را در آن سال، سالمندان تشکیل می دهند و به همین دلیل، سازمانهایی باید پشتیبان این اقشار باشند که نظامهای تامین اجتماعی، بهترین پاسخگو هستند.
زدا تصریح کرد: در سال ۱۳۵۴، با آغاز بهکار سازمان تامیناجتماعی، سن امید به زندگی ۵۹ سال بود و در محاسبات بیمهای، سن بازنشستگی ۵۰ سال در نظر گرفته شد؛ در حالی که در سال ۱۳۹۸، سن امید به زندگی به حدود ۷۶ سال رسیده و سن بازنشستگی، کمتر از ۵۰ سال شده است؛ به این علت که در یک دوره ۱۰ساله، قوائد بازنشستگی پیش از موعد را بدون شرط سنی تغییر دادیم.
وی گفت: زمانی که ۴۳ میلیون نفر در صندوق تامین اجتماعی تحت پوشش هستند و ۵ میلیون نفر از این افراد را مستمریبگیران و خانوادههای آنان تشکیل میدهند، چالشهای فراوانی برای این صندوق ایجاد میشود و ضرورت اصلاحات پارامتریک، بیش از پیش خود را نمایان میکند.
قائم مقام مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی تصریح کرد: در این شرایط، نیازمند بازپرداخت بدهی نهاد دولت به سازمان تامین اجتماعی و همچنین حمایتهای مجلس شورای اسلامی هستیم.
وی بیان داشت: بدون شک در این زمینه باید بهسرعت به سمت استقرار نظام چندلایه تامین اجتماعی حرکت کنیم. این نظام، تعریف شده و در اختیار افراد و نهادهای تصمیمگیر قرار گرفته شده است و امید اقدام در این زمینه وجود دارد.
زدا اظهار داشت: پیشنهاد دیگری نیز از سوی سازمان تامین اجتماعی به مجلس فرستاده شده و در دستور کار قرار گرفته است که شاید نیازمند تشکیل یک صندوق تأمین اجتماعی دوم باشیم تا آسیب کمتری به نظام تامین اجتماعی وارد شود.
