درمان و مراقبت از افراد مسن و کهنسال ازگذشتهای دور همیشه موردتوجه مراکز پزشکی جهان بوده و در بسیاری از دانشکدههای پزشکی جهان رشتهای بهعنوان «بیماری سالمندان» وجود داشته و اکنون نیز وجود دارد و تدریسمیشود.
همگی میدانیم که یک بیماری در افراد پیر با همان بیماری در یک فرد جوانتر چقدر تفاوت دارد؛ ازنظر نشانههای بالینی، پیشرفت بیماری، نشانههای آزمایشگاهی و تصویری تأثیر داروها و... مهمتراز همه اینها موضوع روحی روانی افراد سالمند است که متأسفانه بسیاریاز پزشکانجوان به آن آگاهی نداشته و شاید تمایل چندانی نیز به آموزش آن نداشته باشند. همین مطالب باعث شد که راقم این سطور نظر همگان را بدین نکته مهم جلب نماید که آگاهی از روحیات پیرزنها و پیرمردها چقدر مهم است بهویژه اینکه «سونامی خاکستری» مدتهاست شروعشده و تعداد افراد سپیدمو در جهان بهشدت روبه افزایش است.
از آنجا که در کشور ما درس (واحد) خاصی درمورد بیماری سالمندان وجود ندارد، بهنظرم رسید که توصیهکنم تا برای اطلاع از روحیه و اخلاق و منش این عزیزان و اقدامات درمانی صحیح برای آنها، از مسئولین دانشکدههای پزشکی کشور خواسته شود تا در شهرهایی که خانه سالمندان وجود دارد، ترتیبی اتخاذگردد که دانشجویان سالهای آخر تحصیل پزشکی، حداقل ماهی یک یا دوبار به این مراکز اعزام شوند و یک روز یا یک نیمروز را با افراد پیر و سالمند حشر و نشر داشته و از مقولههای مختلف با آنها گفتگو کنند و به روحیات آنها آگاهی یابند و درجریان بیماریهای آنان و نحوه درمان آنها قرارگیرند.
